اگر می بینی عاشق تو هستم ، دیوانه تو هستم ، و تمام فکر و زندگی من تو شده ای

به خدا بدان که این دست خودم نیست!

اگر میبینی چشمانم در بیشتر لحظه ها خیس است و دستانم سرد است و اگر

میبینی همه لحظه های دور از تو بودن اینهمه سخت و  پر از غم و غصه است بدان

که این دست خودم نیست!

دست خودم نیست که همه لحظه ها تو را در جلو چشمانم میبینم و به یاد تو می

باشم.

دست خودم نیست که دوست دارم همیشه در کنارت باشم ، دستانت را بگیرم ، بر

لبانت بوسه بزنم و تو را در آغوش خودم بگیرم!

به خدا دست خودم نیست که هر شب به آسمان نگاه می اندازم و ستاره ای

درخشان را میبینم و به یاد تو می افتم!

دست خودم نیست که هر سحرگاه به انتظارت مینشینم تا در آسمان دلم طلوعی

دوباره داشته باشی!

عزیزم دست خودم نیست که اینهمه تو را دوست میدارم ، این همه احساسات

عاشقانه که من برای تو مینویسم دست خودم نیست!

به جز تو هیچ چیز از من نمیخواهد!. نه خونی میخواهد و نه نفسی ، نه زندگی را

میخواهد و نه هم نفسی این قلب سرخ تنها تو را میخواهد . فقط تو را!

عزیزم دست خودم نیست ، دست این قلب پر توقع من است !

به قلبم حق میدهم که تنها تو را میخواهد چون تو اولین و آخرین عشق واقعی و

همدلی  هستی که در اعماق قلبم نشسته ای و کسی هستی که میتوانی قلبم را

برای همیشه نزد خود نگه داری و با حضورت در قلبم انتظار آن را برآورده کنی چونکه

تو لایق آن هستی عزیزم!

 ---آرام---

*!* عاشق شدم *!*

تنها شدم این دل این دله دیوونه مستی از می عشق از تو دیوونه

      باورنکن ، عاشق نشو

رسوای عشق تو این زمونه تنها میمونه

     ای دی ای دل ای دیوونه

دنیای من همه رفت از یادم خدای من بیا برس به دادم

عاشق شدم من به دام عشق به چه سادگی به بلا افتادم عاشق شدم ...

     دیوونه دل تو با من چه ها کردی؟؟؟؟   

عاشق شدی خودتورها کردی

      دریا دریا غم آشنا کردی

اون یار من دلمو به تو دادم ای عشق من چرا دادی بر بادم

     آتیش زدی به دل و بنیادم

عاشق شدم من به دام عشق به چه سادگی به بلا افتادم عاشق شدم ...

دل دیوونه ی من میگه آروم نداره

     برای دیدن تو همیشه بیقراره

دلم دل دار دیدارم بیا که دل به یاد خبر نداری

     ای یار هستیمو به تو دادم      

عاشق شدم من به دام عشق به چه سادگی به بلا افتادم عاشق شدم ...

چراغ خانه من سوت و کور است ببین راه جداییها چه دور است

بیار امشب درآقوشم خدارا که فردا عاشقت مهمان گور است

من کیستم سازی شکسته ازنقمه ها لب خاموش وبسته

دور از تو ای رویای رنگی دارم من سرنوشتی غمگین

در سینه آتش بر لب اما دستم زدامان توکوتاه

تا زنده هستم در نگاهت هیچم ندانم چیستم من

روزی به یادم افتی اما کانروز دیگر نیستم من

آن روز گرید مادرمن غمگین تر از ابر بهاری

تو مینویسی با سر انگشت برخاک گورم یادگاری

تازنده هستم در نگاهت هیچم ندانم چیستم من

روزی به یادم افتی اماکانروز دیگر نیستم من

آن روز گرید مادرمن غمگینتر از ابر بهاری

تومینویسی با سر انگشت برخاک گورم یادگاری

آرام

با من قهر نکن تو را قسم به تمام اطلسيهای غمگين با من بمان. تو را به دلگيری تمام

باران ها قسم ،کمی به نگاههايم بينديش. راه کعبه قلب تو تا به کی به روی چشمهای

من بسته خواهد ماند؟ ای تمام زمزمه های زنده به ياد نفست ،بيا و ببين چگونه با سيل

اشکهایم از تو عذر خواهی می کنم.............آرام

جشن تو شروع زيبای تموم شاديهاست

جشن تو طلوع يک روز مقدسه برام

وقت شکر گزاريه به درگاه خداست

تو خونه سبد سبد گلای سرخ و ميخک

  رضا جون تولدت مبارک

 عزيزم سلام يه چيزي ؛ چرا قلبم و شكستي ؟؟؟

مني كه عشق تو بودم ؛ حالا عاشق كي هستي؟

نمي گم دلت گرفته ؛ مي دونم كه تنها نيستي

همدمت بودم يه روزي ؛حالا با ديگري نشستي!!

نكنه عاشقش نباشي ؛ اون كه امروز تو باهاشي

بگو كه دلم باهاته ؛ هر جاي دنيا كه باشي

تو كه احساسي نداري ؛ ميدوني دلم چه تنگه؟

كاش منم مثل تو بودم ؛ قلبي كه از جنس سنگه

مي دوني اين شعر من نيست ؛ حرف يه دل شكستست

كسي كه تموم حرفاش ؛ توي ابهام گذشتست

راستي مرگم و نديدي ؟ من كه چشمام نمي بينه

آخه از روزي كه رفتي ؛ آرزوي من همينه

من كه اسراري ندارم ؛ خوشحالم يكي باهاته

آخه همدمم تا امروز ؛ يه دونه شاخه نباته

ببينم عكسام و داري ؟ اوني كه توي غروبه؟

يادمه وقتي كه ديديش ؛ گفتي واي اين يكي خوبه

                                ميميرم برات
               نمي دونستي ميمیرم بي تو‏ - بدون چشات

                               رفتي از برم
             تو كه مي دونستي كه دلم بسته به ساز صدات

              آرزومه كه نمي دونستي كه من ميميرم برات

                              ميميرم برات

                              عاشقم هنوز

            نمي خواستي كه بموني و بسوزي به ساز دلم

                            گفتي من ميرم
 
                نمي خواستي بري تا فرداها گل خوشگلم

                  برو راهي نيست تا فرداها بدون دلم
  
                             سفرت بخير

              اگه ميري از اينجا تك و تنها تا يه شهر دور

              برو كه رفتن بدون ما ميرسه به يه دنيا نور

              برو كه رفتن بدون ما ميرسه به يه دنيا نور

                           به يه دنيا نور

                            سفرت بخير

              برو گر شكستي ز من مي توني دوباره بساز

              از دلي شكسته نا اميده و خسته تو باز برو

       از دلي شكسته نا اميده و خسته تو باز برو - تو بازم برو

                          نمي خوام بياي

             نمي خوام ميون تاريكي من تو حروم بشي

                          نمي خوام ازت

          نمي خوام  مثه يه شمع بسوزي برام تا تموم بشي

                          برو تو بزرگي

                مي خوام فقط آرزوم بشي - ارزوم بشي

دور از كاخهاي پر شكوه شهر‌، در گوشه اي از بيابان خشك وبي گياه غروب

بود ، غروبي غمگين ،

غروبي پر ماجرا ، غروبي كه ديده ي عاشقي را براي ابد بر هم نهاد ودفتر

زندگي پر ماجرايش را براي

هميشه بست ...

جثه ي لاغر ورنجوري بر روي دستان لرزان پسري كه با قطرات اشكش

شستشو يافت به گورستان نزديك مي شد...

گوري تنگ اغوش گشاده تا عاشقي را در بر گيرد و معشوقه اش را گريان

ببيند . دستها به داخل گور فرو رفت واندام را با سوز و گداز ، زير خروارها خاك

پنهان كرد...

لحظه ها ، روزها ، هفته ها مي گذشت و معشوقه بينوا بر كنار مزار عشق از

 دست رفته اش چنين مي سرود:

به خاك خفته سوگند به عشق پاكمان وبه خاطرا ت گذشته مان وبه

مقدسترين كلمات كه همانا عشق مي باشد

بعد از تو به ديگري دل نخواهم سپرد ،

 دستهايم گرمي دستهاي ديگري را احساس نخواهد كرد... لبانم بر لبان

ديگري اجازه ي بوسه نمي دهد ،

چشمانم نگاه هر كس را نمي پذيرد و اندامم تا زماني كه لبانم ازتو سخن

مي گويد و چشمانم در مرگ تو اشك مي ريزد ودستهايم شاخه ي گل

ميخكي را به گورت اهدا مي كند در جامه سياه خواهد بود و جز كنار تو منزل

ديگري نخواهد داشت ...

آه اي يار به ياد دارم در نور سرد وخسته مهتاب چون ناله اميدوار يا چون تني

فرسوده از دشتهاي خرم و خاموش مي گذشتيم و تو آهسته مي گفتي :

زير آسمان شفاف زير اين نو ماه تاب و خاطره نوسان عاشق در پرتو

درخشش ستارگان و در كنار اين بيد كهنسال مرا به خاك بسپار ...

پسرك آنقدر مي سرود و ميگريست و ناله ميكرد و آههاي سرد از سينه بر

مي كشيد كه شب را به روز و روز را به شب مي رساند...

از انگشتانش قطره هاي خون مي چكيد اين نشانه ي ديگري از زندگي او

بود ...

نشانه ي كندن گورش در كنار معشوقه اش ...

گور تمام شد و پسرك جان سپرد ...

 ___ ARAM ___